fascinatie en referenties

Fascinatie

 

Het wel en wee van mensen is een voortdurende prikkel om te tekenen en te schilderen.

 

Ook de natuur om me heen, in de randstad met haar kust, haar sloten en polders, is een voortdurende bron van inspiratie.

 

In dit boek vind je van beide inspiratiebronnen voorbeelden met bijbehorende toelichtingen. Via deze link kun je het boek inzien en doorbladeren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oudere referenties:

 

Esther Van Berk, (www.fotografie-esthervanberk.nl) schreef op Linked In:

 

"Wat mij boeit in het werk van Suus Zweekhorst is dat zij onderzoekend schildert. Ze wordt gegrepen door een thema, en werkt dat op verschillende manieren uit. Zoals een kleine verandering in lichtval een voorwerp of landschap een totaal andere verschijningsvorm kan geven, zonder ooit te vervelen. Telkens een andere sfeer, een andere stemming.

 

De schilderijen van Suus nodigen uit om langer te kijken, om ze op je in te laten werken. Je kunt er zijn, in die landschappen, en zelf verder peinzen - of dromen. Ze brengen jouw verbeelding op gang, en laten ruimte om er zelf verder in te gaan, de zoektocht voort te zetten naar dat wat er nog meer is.

 

Zoals Suus nooit klaar is met onderzoeken, zo ben ik nooit klaar met kijken. Er is altijd die wisselwerking tussen het schilderij en mezelf. Ik blijf verder peinzen - en dromen."

 

 

Ruud Ploegmakers (www.ploegmakersvertaaltportugees.nl) schreef op Linked In:

 

"Suus produceert en onderzoekt veel. Dat ze vanaf het begin daarbij

de spijker op de kop kan slaan, liet dit hele vroege, energieke werkje

van haar al zien: Odysseus.

 

 

 

 

 

Dees Wilgehof-Sodaar van Kunstruimte verwoordt het op de website zo:

 

Het werk van Suus Zweekhorst oogt op het eerste gezicht bedrieglijk eenvoudig, maar houdt de kijker daarna vast. Wat begint als een prikkeling van de verbeelding wordt vertaald in kleur, beeld en lichtval. Onverwachte invalshoeken leggen tegenstellingen bloot: veerkrachtige kwetsbaarheid, breekbare kracht. Herkenbare belevingen, die het publiek uitnodigen mee te gaan over de grens van de eerste indruk heen. Naar waar verbeelding, verlangen en verwondering voor het oprapen liggen.

 

http://www.kunstruimte.info/grenzen-van-elastiek.html

 

 

Alie ten Kate tijdens de opening 24 april 2016 in de Reestkamer in de Reestkerk te Oud Avereest:

 

"Toen we bij Suus op bezoek waren om samen een keuze maken uit haar werk kwam het gesprek onder andere op dit schilderij. Het verbeeldt een meer in de Aveyron, een streek in zuid Frankrijk. Gemaakt op vakantie stel ik me zo voor. Je pakt je schilderspullen, vindt een mooi plekje ,geniet van het uitzicht en schildert wat je ziet.

 

 

 

 

 

 

Maar dit schilderij is niet wat je ziet.

 

Midden in het beeld hoort eigenlijk nog een berg te zitten, die is op het schilderij niet te zien. Door die berg weg te laten, vertelde ze, ontstond een gevoel van ruimte, van oneindigheid. En zo is het schilderij meer dan een weergave van de werkelijkheid; het is een nieuwe werkelijkheid geworden.

Dat vind ik als beschouwer van kunst mooi; Doordat de kunstenaar ruimte neemt voor de verbeelding is er ook ruimte voor de verbeelding van de ander.

 

Water is het onderwerp van deze drie schilderijen die mij bijzonder intrigeren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze verbeelden alle drie de zee, maar wat je ziet is niet helemaal duidelijk.

(Links wijzend) Er is een bepaalde stemming; lieflijk en dreigend. Een gouden licht dat op golfjes weerkaatst maar ook het donker van de diepte onder de golven is voelbaar.

 

Het volgende schilderij is heel licht van kleur, een beetje melkachtig, een vroege ochtend met een lage zon en mist boven het water? En wat doen die rode vlekjes daar, die geven het serene beeld iets ongemakkelijks mee.

 

Tot slot een heel donker beeld, de zee in de nacht, maanlicht dat op de golven in de lichte vlekjes weerkaatst, of misschien zij n het schuimkoppen. Die lichte vlekjes geven iets lichts en tegelijk benadrukken ze de donkere diepte onder het oppervlak.

 

In de titel wordt het gelijktijdige poëtische en schrijnende karakter van het werk zichtbaar. Mare Nostrum, onze zee, de Romeinse naam voor de Middellandse Zee. Een prachtige zee waarop zich ook vreselijke drama’s voltrekken.

 

Net als de tekeningen hier in de zijkamer zijn de schilderijen gemaakt onder invloed van de nieuwsbeelden over het lot van de vluchtelingen uit het Midden Oosten en Afrika.

 

 

 

 

 

 

 

 

De tekeningen die hier hangen maakten veel indruk op ons. Sommige zijn gemaakt aan de hand van nieuwsbeelden. Waarom zou je dat doen? Het beeld is er al. En toch gebeurt met een tekening nog iets anders. Als tekenaar leg je er ook je eigen gevoel in. Suus vertelde dat ze soms met tranen in de ogen zat te tekenen en zo ervoeren wij dat ook. Dat maakt ze zo ontroerend. Mensen krijgen een gezicht dat is gezien; Het is getekend, iemand heeft er tijd en aandacht aan besteed de lijnen precies zo te Net plaatsen dat ze een verhaal vertellen.

Tekenen is echt kijken en je hebt er weinig voor nodig. Het kan altijd en overal.

Een tekening geeft een kijkje in het hoofd van de kunstenaar, las ik ergens. En nu op deze expositie mogen wij een kijkje nemen in het hoofd van Suus."

 

 

 

 

Referentie (nieuw)

 

Jack Van Der Hout, kunstschilder en docent kunstvakken, schreef 16 november 2016 op Linked In:

 

"Suus Zweekhorst heeft in haar schilderijen een mooie combinatie van abstractie in figuratie. De abstracte elementen worden door de ruimtewerking weer bijna figuratief. Ben ook onder de indruk van de rust die de schilderijen uitstralen."